Een gezin onder water

‘Waar blijft die man van mij nou’, verzucht Dehlia Blijman, en ze ontdoet zich van haar princesschort. Het avondeten is klaar en zoals gewoonlijk kookt zij lekker en ruikt het heerlijk. Ze weet dat haar man Theo, zelden of nooit te laat is voor het avondeten. Even later ziet ze hem dan ook de oprijlaan op draaien. In de kamer omhelzen Dehlia en Theo elkaar innig. Dehlia vindt dat Theo de laatste tijd zo zorgelijk kijkt. Zij zegt:

“Theo, al weken loop je rond met een gezicht als een oorwurm. Is nu toch gebeurd waar je bang voor bent? Baan kwijt? Te weinig keukens verkocht?”

“Ach schat, over mijn baan maak ik me totaal geen zorgen.”

“Hallo, jouw antwoord doet geen recht aan mijn gedachten. Voor de draad ermee. Er is al maanden iets gaande waar je mij en de kinderen van buitensluit. Ik merk het aan je lichaamssignalen; dat liegt er niet om.” Theo beseft dat Dehlia het weer eens bij het rechte eind heeft. Hun financiële zorgen killen hem zo zachtjes aan.

‘Je fluit vrolijk’, zegt Dehlia,‘ maar je kijkt er zorgelijk bij. Waar moet ik nou de meeste aandacht aan schenken’? Ze kijkt Theo recht in de ogen. Theo:

‘Liefste, mag het alsjeblieft wat positiever, geef me nog maar eens een knuffel.’ Dehlia:

‘Mooi, maar zeg mij nu wat er aan de hand is. Je komt fluitend binnen en kijkt of onze zorgen in eens drie keer zo groot zijn geworden.’

Dehlia en Theo zijn 18 jaar getrouwd, midden veertig, hebben samen drie kinderen en zouden zo model kunnen staan voor het gelukkigste gezin van de regio. Ware het niet dat een paar veel te grote uitgaven afbreuk waren gaan doen aan hun bestendige geluk. Theo had een heel mooie maar veel te dure BMW gekocht. Ja, had hij gezegd, ik ben het zat altijd te moeten horen dat wij in de kleinste auto van de familie rijden en het hoogste inkomen hebben.. Vooral broer Paul heeft daar een handje van. En voor zijn beroep, Theo is salesmanager bij een bedrijf dat handelt in vloerbedekkingen, kwam dat ook wel beter uit. Een dergelijke dure BMW gaf meer standing aan zijn verkoopbezoeken. Omdat Dehlia het in haar hart wel met Theo eens was geweest stond daar nu alweer een half jaar lang, een schitterende BMW op de oprijlaan. De verbouwing van hun eigen keuken was dan wel een goede beurt in de ogen van zijn baas, maar de persoonlijke kosten waren niet kinderachtig geweest. En dat tegelijk met de aanschaf van zonnepanelen, voor elk kind de nieuwste computer, dure sportclubs en steeds meer studiebenodigdheden. Een jaartje geleden was er ook een grote caravan aangeschaft. Eentje met veel comfort en wat de ruimte betreft, goed om met drie kinderen op vakantie te gaan. Omdat een ongeluk zelden alleen komt, had het dak van het grote huis noodzakelijke reparaties gevergd. In drie jaar tijd was de schuld opgelopen tot meer dan vijftig mille. De bank wilde nu ineens aflossingen zien, in plaats van meer opnames. Stom was hij geweest. Het gelukkige echtpaar, met Theo voorop, is zich amper bewust van de drijfveren voor de dure uitgaven. Waar zij zich wel heel sterk bewust van zijn is hun verslechterde financiële positie. En dat om toch maar vooral met de buurt, en niet te vergeten met de familie, mee te kunnen doen en vooral ook voor meer standing. De gedane aankopen waren gewoon te hoog gegrepen voor het toch wel mooie salaris van Theo. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *